BlogCoaching

Ja maar je luistert niet, Communicatieproblemen (met je partner)

By 23 maart 2020 juni 6th, 2020 No Comments

Ja maar je luistert niet. Communicatieproblemen (met je partner).

Jan heeft een assessment gedaan en dat is goed fout gegaan. Hij moest het assessment doen omdat hij voor een hogere functie had gesolliciteerd en deze functie vereist uitstekende communicatievaardigheden. Hij kreeg feedback die hij lastig kon plaatsen. Jan had de feedback die hij gekregen had opgeschreven op een papiertje. Er stond: “Ja maar je luistert niet en dat zorgt voor communicatieproblemen”.

Je best doen, je best doen, je best doen

Jan vertelt me dat het fout ging toen de assessor vragen ging stellen. Tot die tijd ging het best goed volgens Jan zijn inschatting. Hij legt uit dat hij wel enigszins gespannen was voor het gesprek en hij al eerder bij assessments niet helemaal uit de verf was gekomen. Dus toen de assessor vragen ging stellen ‘ging het fout’.

‘Op wat voor manier ging het fout?’, vraag ik Jan. Jan geeft razendsnel antwoord: ‘Ik denk dat de assessor me niet helemaal begreep. Ik wilde uitleggen wat ik bedoelde met wat ik gezegd had.’ ‘Oké, en toen?’ ‘Nou de assessor keek me vreemd aan en ik legde het nog een keer uit.’ Dat is toch op zich geen probleem, lijkt mij.’ Nog voordat het laatste woord uit mijn mond komt rollen onderbreekt Jan me. ‘Ja maar ik probeer het juist uit te leggen!’, zegt hij nog nadrukkelijker dan daarvoor. Echter nu lijkt hij het niet over de ervaring met de assessor te gaan maar over mijn opmerking.

Ik wil het zo graag goed doen

Dit gaat zo enige minuten door totdat ik hem vraag: ‘zoals jij nu hier probeert uit te leggen aan mij wat er gebeurde bij het assessment, is dat nu ook aan het gebeuren?’ Hij is even stil en zegt: ‘ja, dat zou je kunnen zeggen, het lijkt wel alsof ik niet tot jou doordring en jij niet wil horen wat ik zeg.’ ‘Interessant, zijn dat gedachten die je ook had bij die assessor?’ ‘Jazeker’ zegt hij zonder blik of blozen. ‘Ik doe zo mijn best, ik wil het zo graag goed doen.’ ‘Wat geeft jou dan de indruk dat jij het niet goed doet?’, vraag ik hem. ‘Nou als jij mij een vraag stelt dan…’ Nu onderbreek ik hem vliegensvlug en vraag ‘wat denk je en voel je dan?’ ‘Nou ik vraag me af wat jij wilt horen.’ ‘Wat ik wil horen?, geef ik hem terug.’ ‘Wanneer jij mij een vraag stelt, ben ik direct bezig met waarom jij die vraag stelt, wat jij zou willen horen, ik wil het namelijk graag goed doen…’

‘En als je het ‘niet goed’ zou doen dan…?’ ‘Nou dan, tja dat weet ik eigenlijk niet’. ‘Wat ervaar je dan op het moment dat ik in dit geval een vraag stel, wat ervaar je in je lichaam?’ ‘Ik blokkeer dan helemaal, in mijn keel en borst, alsof ik in een hoek gezet word.’

Partners

Heb je dit alleen met assessments?, vraag ik hem. ‘Nee mijn vriendin klaagt hier ook over, we hebben veel woordenwisselingen en ze zegt me steeds dat ik niet luister.’ ‘En is dat zo?’ ‘Ja weet ik eigenlijk niet, ik wil gewoon het juiste antwoord geven. Ze snapt me niet dus daar ga ik dan meestal mee door en zij wordt boos.’ ‘Omdat?’ ‘Omdat ze vindt dat ik helemaal niet naar haar luister, en ik word daar zo moe van want ik doe zo mijn best.’

Dus als ik het goed begrijp geef jij vliegensvlug antwoorden op vragen die je gesteld worden. Die antwoorden baseer jij op jouw inschatting van wat de ander wil horen, daar doe je je uiterste beste voor.’ ‘Klopt dat?’ ‘Ja zo kan het zeggen. ‘En je krijgt bij meerdere mensen de feedback dat je niet luistert klopt dat?’ ‘Ja dat is zo.’

Het niet goed genoeg doen

Wat is het toch paradoxaal. Je wilt zo graag je best doen dat je niet luistert maar gaat gokken wat een ander van je wilt horen. Vervolgens ben je zo overtuigd van dat je de ander moet overtuigen dat je wel degelijk hebt geluisterd, dat je enkel blijft herhalen wat je zelf bedacht hebt. Om uiteindelijk anderen het gevoel te geven (wat feitelijk ook zo is) dat je niet naar ze luistert en ze boos op je worden en je misschien zelfs af gaan wijzen.

Hoe maf is onze geest. Het is bijna dwangmatig gedrag, tegen beter weten in en het enige wat je creëert is dat wat je juist niet wilt creëren. Namelijk dat je het toch niet ‘goed genoeg doet’ wat je ook doet.

Vermijdingsgedrag

Dit soort ‘reflexreacties’ waarbij je de ander ‘te snel af wilt zijn’ heeft haar basis in een heel specifiek probleem. In essentie ligt hier vermijdingsgedrag onder, een hele specifieke vorm van vermijdingsgedrag. Het is een onbewuste vorm van vermijdingsgedrag waarbij het ‘grote gevaar’ (dat wat je wilt vermijden) een negatieve emotie is. Dat kan zijn dat je een ander niet wilt teleurstellen, dat je bang bent voor conflicten, dat je afgewezen kunt worden, dat je je aangevallen voelt en ga zo maar door.

Heb je last van:

Conflict mijdend gedrag?

Please gedrag?

Uitstel gedrag?

Angst om afgewezen te worden?

Spanning om voor een groep te spreken?

Angst verlaten te worden door je partner?

Kritiek mijdend gedrag?

Dat je je snel aangevallen voelt?

Je afgewezen voelen?

Heel erg je best doen?

Niet luisteren en veel te snel antwoorden en je afvragen wat een ander wil horen?

Het juiste antwoord willen geven?

Waarschijnlijk vermijd je onbewust de emotie die op kan treden als een van bovenstaande dingen zou kunnen gebeuren. Je ervaart dat als zo bedreigend dat je er alles aan moet doen om dat te voorkomen. Een supersnel antwoord waarbij je gokt wat een ander wil horen lijkt dat een hele goede oplossing.

Herken je dit? Wil je dit veranderen? Zou je vrij willen zijn van dit soort angsten? Schrijf je dan in voor een intakegesprek!